Blog

21
April

vreemde ontmoetingen, uit zakkenvullers en laaienlichters

Rate this item
(0 votes)

Bij mij in de galerie is het altijd een komen en gaan van mensen, waarvan er zo af en toe een paar, laat ik het zo zeggen, bijzondere bij zijn. Zo kwam er op een dag een man binnen, gekleed in een soort cape met sandalen aan zijn voeten en een heel gevolg bij hem. Goedendag, sprak hij, mij vriendelijk aankijkend, ik ben Mozes. Wie ben jij ? Omdat ik dacht dat hij een grapje met me uithaalde, antwoordde ik: "aangenaam ik ben God". Dag God was het lakonieke antwoord hierop, mag ik je mijn volgelingen voorstellen.

Hij meende het dus doorserieus ! Verbaasd keek ik naar het binnengekomen stel, het bleken stuk voor stuk mensen met een geestelijke beperkling te zijn, die allemaal luidruchtig mijn galerie inbanjerden, behalve een dame, die had een dermate omvang dat ze bleef steken .

Ze was met ge en mogelijkheid meer los te krijgen, ze stond vast tussen het aanrecht en mijn boekenkast. Na heel veel geduw en getrek, hierbij ijverig geholpen door Mozes, bleef ze vastzitten. Wat nu, ik kon haar toch moeilijk tot in lengte van dagen laten staan, de brandweer bellen leek me een allerlaatste optie, dus zat er niet anders op, dan via mijn balkon naar buiten te kllimmen om zo aan de voorkant waar de dame vastzat uit te komen en vanaf die kant te gaan duwen. Met een diepe zucht schoot ze eindelijk los en stuiterde de galerie in, waar de rest van het gezelschap zich inmiddels op alle stoelen en banken had genesteld, er was er een zelfs op de bank in slaap gevallen.

Ze hadden etenswaren meegebracht en waren deze lekker aan het oppeuzelen, ze vonden het reuze gezellig, dat was duidelijk.Mozes had zich inmiddels weer bij zijn volgelingen aangesloten en begon met luide stem zijn zelfgemaakte gedichten voor te dragen. Dat ging zo in de trant van : "de appel was groen, de boom was groen,alles was groen " einde gedicht. Ik begon me inmiddels af te vragen hoe die hele club hier toch verzeild was geraakt, hoe kwamen ze aan mijn adres en hoe waren ze gekomen ? Ik raakte ze maar niet kwijt. Net toen ik de wanhoop nabij was, gaf Mozes uitsluitsel, ze waren hier gekomen met de regiotaxi, die ze had opgehaald uit het begeleid wonen project en ze hadden mijn adres gewoon uit het telefoonboek geprikt, dat deden ze elke week wel een keer, iedere keer met een ander adres. De taxi zou ze aan het einde van de middag wel weer ophalen.

Oef, dat duurt nog wel even, dacht ik. Na veel vissen, kwam ik achter het adres waar men woonde. Ik besloot er een telefoontje met de leiding aan te wagen, ik zat hier tenslotte om schilderijen te verkopen. De leiding was nogal stug, of ik ze niet kon houden tot het einde van de middag. Nee, meneer, dat gaat niet, ik heb een bedrijf, waar ik ook klanten moet ontvangen en hoe vriendelijk ze ook zijn, ze moeten toch maar weer terug. "Zal wel zien", was het korte antwoord. Natuurlijk gebeurde er niets. In arren moede heb ik toen zelf maar de regiotaxi gebeld met het dringende verzoek het cluppie weer op te halen. De chauffeur begreep mijn nood en stond binnen een half uur voor de deur. Met een zacht lijntje heb ik Mozes met zijn gevolg de taxi in gedirigeerd, waarbij er nog enthousiast naar mij werd gezwaaid... tot de volgende keer he. Ik heb van schrik de galerie maar gesloten, stel je voor dat ze de taxichauffeur onderweg nog zouden ompraten !

Lezen 652 times

Webdesign

copyright nu compleet 511x298Ik fotografeer o.a. voor :

logo bruisend ankeveen  
   
logo theater voor website  
   

 

logo pkamp voo website    

 

 

 

 

Update


  

 

miniatuur  
   

 

Statistieken

2545996
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige Week
Deze Maand
Vorig maand
Totaal
139
44
301
331851
2104
3099
2545996